Nieuws

In gesprek met een mantelzorger

12 januari 2016

Breda telt ruim 28.000 mantelzorgers die op verschillende manieren zorgen voor een partner, familielid of goede buur. Mede door hun inzet kan de samenleving goed functioneren. Sterker nog, de samenleving kán niet zonder mantelzorgers. Om het verhaal van mantelzorgers onder de aandacht te brengen, gaat Miriam Haagh, verantwoordelijk wethouder voor Zorg en daarmee voor de ondersteuning aan mantelzorgers, maandelijks met één van hen in gesprek. Deze – laatste- keer sprak Miriam Haagh met Anja Balemans.

“Ondanks of misschien wel dankzij mantelzorg heb ik nu mijn droombaan”

Anja Balemans (45) was bijna heel haar leven mantelzorger. Dat begon tijdens haar derde levensjaar met een zieke vader thuis. Als enig kind kwam de zorg voor hem ook op haar schouders terecht. Na het overlijden van haar vader volgde de zorg voor haar moeder die een hersentumor kreeg. Tegelijkertijd zorgde Anja voor haar verstandelijk beperkte oom. Anja’s oom overleed drie jaar geleden en met het overlijden van haar moeder op 23 december 2014 kwam er een einde aan haar mantelzorgtaken.

“Mantelzorger zijn sloop er voor mij als jong kind al in door de zorg voor mijn zieke vader die onder andere diabetes had en slechtziend was.” Na zijn overlijden in 1999, bleef Anja mantelzorger voor haar verstandelijk beperkte oom. Een paar jaar later bleek ook Anja’s moeder ziek te zijn; ze had een agressieve hersentumor. “De dokters gaven haar nog hooguit anderhalf jaar. Ze zeiden ook dat ze eigenlijk opgenomen zou moeten worden. Maar, dat wilde ze absoluut niet. Toen besloot ik ook voor haar te zorgen. Ik dacht, die paar jaar kunnen er ook nog wel bij.”

Eigen leven ‘pakken’
Die paar jaar werden er uiteindelijk tien. Al die jaren heeft Anja voor haar moeder en oom gezorgd. “Soms dacht ik eraan om te stoppen met werken omdat de combinatie werk en mantelzorg zo zwaar was. Maar, dat was niet wat ik wilde. Want, wat gebeurde er dan met mijn leven? En als ik dat full time mantelzorgen niet meer zou kunnen volhouden, wie zorgde er dan voor mijn moeder en mijn oom? Daarom heb ik besloten dat ik mijn eigen leven terug moest pakken. Ik heb hulp ingeschakeld voor mijn oom en moeder en ik heb mijn droom waargemaakt: namelijk het volgen van een 4-jarige HBO opleiding tot psychosociaal therapeut. En hoe zwaar dat ook was, dat was écht iets van mij en stond helemaal los van de zorg voor hen.”

Geen keuze
Miriam Haagh vraagt wat voor Anja het meest zwaar is geweest. "Dat is het gevoel dat je geen eigen leven meer hebt. Wat ook een enorme druk op mij legde, was dat mijn omgeving er ‘gewoon’ maar vanuit ging dat ik wel voor mijn ouders en mijn oom zou zorgen. Ik had simpelweg geen keuze. Wat ik ook moeilijk vond is het onbegrip waar je soms tegen aanloopt. Zoek toch een tehuis voor hen, zeggen mensen dan bijvoorbeeld. Maar, zo simpel is dat niet. Helemaal niet wanneer degenen voor wie je zorgt dat zelf écht niet willen.”

Leuke dingen doen
Met het overlijden van Anja’s moeder, nu een jaar geleden, stopten haar mantelzorgtaken. Ze kan zich nu weer helemaal richten op haar eigen leven en is blij dat ze dat tijdens het mantelzorgen deels ook heeft kunnen doen. “Want, doordat ik een studie heb gevolgd en afgerond, heb ik nu mijn eigen praktijk als psychosociaal therapeut. Nu kan ik anderen helpen met mijn ervaring als mantelzorger. Daarnaast heb ik nu weer tijd om met mijn partner leuke dingen te doen.” Anja merkt wel dat het mantelzorgen en de druk die dat met zich meebracht, nog invloed heeft. “Zo moet ik er nu niet aan denken om huisdieren te hebben…. Nee, ik heb wel even genoeg gezorgd. …”

Boek
Miriam vraagt of Anja terugkijkend dingen anders aan had willen of kunnen pakken. “Nee,” zegt Anja. “Het is zoals het is. Het was zwaar, maar ik heb nu mijn droombaan. En ik kan er een boek over schrijven. En dat ben ik aan het doen ook.”

ga terug naar nieuwsoverzicht
foto Anja Balemans webversie
Disclaimer Design door BuroPARK