Nieuws

“Mijn werk geeft me energie om alles thuis in goede banen te leiden”

21 maart 2017

De vrouw van André (62) heeft Alzheimer

Ans was halverwege de 50, toen ze dingen begon te vergeten. André: “We dachten vooral aan stress. Ze was in de overgang. De kinderen werden ouder en zorgden steeds meer voor zichzelf, dat was een grote verandering. Ook waren haar beide ouders overleden.” Zodra ook haar concentratie minder werd, kwam toch de gedachte aan Alzheimer op. Ook omdat haar moeder dit al op jonge leeftijd had. Toen de neuroloog inderdaad deze diagnose stelde, was dat een enorme klap voor André en zijn vrouw. “Het woord is zo beladen. De diagnose gaf duidelijkheid, maar het was ook zwaar.”

Inmiddels is Ans 61. André vertelt: “Het proces gaat verder, het gaat steeds slechter met haar. Ik probeer de week dicht te timmeren, zeg ik weleens. Want mijn vrouw kan niet alleen zijn. Zelf werk ik nog. Mijn baas denkt gelukkig goed mee. Ik kan later beginnen en eerder naar huis, door middel van mantelzorgverlof. In de tussentijd komt er hulp of gaat mijn vrouw naar de dagbesteding. Het is lastig om haar bezig te houden. Door haar ziekte toont ze weinig initiatief. Een gesprek voeren is moeilijk. Ook kan ze kan niet goed meer lezen. Muziek is nog wel belangrijk voor haar, daar was ze altijd al veel mee bezig. Ook geniet ze ervan als de kinderen komen of als we onze dochter in Amsterdam bezoeken.”

In de praktijk is het steeds geduldig zijn een van de moeilijkste dingen, vindt André. “Soms moet ik iets zo vaak zeggen dat het irritatie opwekt bij mij. Ik kan ook wel eens uit mijn slof schieten. Maar daar zijn mensen met Alzheimer juist extra gevoelig voor. Het is belangrijk dat er zo min mogelijk negatieve prikkels zijn.” Ook het sociaal isolement vindt André lastig. “We gaan ’s avonds bijna nooit meer weg. Ans kan niet meer tegen prikkels, dus het is al snel te druk. Daardoor worden contacten minder en wordt je wereld klein.”

André heeft veel hulp van zijn 30-jarige zoon die nog thuis woont. “Hij is rustig en begripvol. Zonder hem zou ik het niet kunnen. De kinderen zijn een grote steun en gaan er goed mee om. Ik vind het verschrikkelijk erg voor hen. Hun moeder is een ander persoon. De moeder zoals ze was, is er niet meer. Dat vind ik zelf ook het grootste pijnpunt: dat ik mijn vrouw kwijt ben.” Op zijn werk kan André over de situatie praten. “Vorig jaar had ik de keuze om te stoppen met werken, maar ik heb besloten om door te gaan. Op mijn werk heb ik nog een stukje eigen leven. Het is een andere wereld. Mijn werk geeft me energie om alles thuis in goede banen te leiden.”

André: “Met zoveel mogelijk structuur en weinig grote veranderingen, houdt iemand met Alzheimer het ‘t langste vol. Daarom hebben we elke dag hetzelfde ritme.” André benadrukt dat het níet alleen maar zwaar is. “We doen ook leuke dingen. Twee keer per jaar gaan we naar Kos. Steeds naar hetzelfde hotel, dat geeft duidelijkheid. Er gaat altijd een van de kinderen mee, met aanhang. Dat zijn de hoogtepunten in het jaar. We zijn er nu acht of negen keer geweest. Daardoor is het herkenbaar voor Ans. Ook tijdens de vakantie hebben we veel structuur. We wandelen, gaan fietsen of naar het strand en komen vol energie weer terug.”

Tip voor andere partners van iemand met dementie:
“Probeer je contacten te behouden. Ook al kost het moeite en ben je ’s avonds moe, je krijgt er iets voor terug. Het contact met anderen geeft nieuwe energie. Bovendien: als je partner later opgenomen moet worden, heb je ook weer mensen nodig. Je moet niet alle schepen achter je verbranden tijdens de ziekte van je partner.”

ga terug naar nieuwsoverzicht
Andre Lucas_webversie2
Disclaimer Design door BuroPARK