Wij gebruiken cookies . Akkoord
menu

“Het is bijzonder om zo close te zijn op het laatste moment”

Lees voor

Andette zorgde voor haar moeder in de laatste levensfase

Andette was in 2012 op bezoek in Nederland vanuit Engeland waar ze op dat moment woonde en werkte. Ze had tijdens dat bezoek een slecht voorgevoel over de gezondheid van haar moeder. “Een paar maanden later kreeg mijn moeder een hartinfarct. Ik nam onbetaald zorgverlof op en kwam terug naar Nederland. Ik vond dat ze niet meer alleen kon zijn en besloot om bij haar te blijven.” In januari 2017 overleed haar moeder. Andette heeft vier jaar voor haar gezorgd.

Na de keuze om in Nederland te blijven, trok Andette bij haar moeder in en nam een part time baan aan als postbezorger. Het zorgen voor haar moeder vond ze geen opgave. Andette vertelt: “Ik denk echt dat het samenzijn heeft bijgedragen aan haar kwaliteit van leven. Ma is ervan opgeknapt. Samen hebben we nieuwe vriendschappen opgedaan en ook oude contacten aangehaald. Het was een bijzondere vorm van samenleven. Ik ben mijn moeder beter gaan begrijpen in die tijd. Alles wat ooit in de weg stond, hebben we uit kunnen praten. Het is bijzonder om zo close te zijn op het laatste moment. Ik zou het iedereen aanraden. Als je het aan kunt, want het is ook heftig geweest.”

Moeilijk was dat Andette alles moest regelen voor de zorg, terwijl haar moeder er bij was. Bijvoorbeeld toen ze erachter kwam dat haar moeder geen uitvaartverzekering had. “Mijn moeder had kanker en ik wilde haar niet met de uitvaartverzekering belasten. Dat was een lastige situatie, want ze had goed door waar ik mee bezig was. Omdat we samen in een appartement woonden, was dat moeilijk te verbergen. We hebben er met elkaar over gepraat, mijn moeder begreep wel dat er iets geregeld moest worden. Gelukkig vertrouwde ze me voor honderd procent.”

Uiteindelijk werd Andettes moeder schoon verklaard. Kort daarna viel ze tijdens het uitkleden en brak haar heup. “Ze moest naar het ziekenhuis, waar duidelijk werd dat ze uitzaaiingen had. Mijn moeder was te zwak voor verdere behandeling, ze zou niet meer beter worden. De artsen stelden een verpleeghuis voor, maar ik wilde haar naar huis halen. Het klinkt misschien gek, maar ik heb mijn carrière in Londen niet opgegeven om haar eenzaam te laten sterven. Dus nam ik haar mee en verzorgde haar thuis.”

Andette had hulp van de thuiszorg en huishoudelijke hulp. Ook kwamen er vrijwilligers van StiB, zodat Andette af en toe iets anders kon doen: boodschappen, haar kleinkind zien of slapen. “Het was fijn dat er om de zondag een vrijwilliger kwam, zodat ik naar mijn kerk in Rotterdam kon gaan. Ik heb van veel mensen hulp en liefde gehad. Van buren, mensen uit de kerk en professionals. Mensen vroegen weleens: hoe doe je het toch? Ik geloof dat ik kracht krijg van God. Maar ik heb ook zitten janken. Mijn rouw heeft zich al lang voor het overlijden ontpopt. Het was niet makkelijk, maar ik zou het zo overdoen”, besluit Andette.

Terug naar verhalenoverzicht
Vind je deze informatie nuttig?
  • Ja
  • Nee
Bedankt voor uw feedback
Disclaimer Privacystatement Cookies Sitemap