Wij gebruiken cookies . Akkoord
menu

“Mijn kind zwierf tussen leven en dood”

Lees voor

Brigitte Jacobs zorgt voor haar zoon (19) met niet-aangeboren hersenletsel.

Het verhaal van Brigitte start met haar zoon (nu 19), die op vierjarige leeftijd een hersenvliesontsteking kreeg. Twee maanden lang zwierf hij tussen leven en dood in een academisch ziekenhuis in Nederland. Daarna gaat het ogenschijnlijk beter met hem.

Gezond jongetje
“Mijn zoon zag er uit als een gezond, fris jongetje met blonde haren. Ik wist als moeder direct dat er iets niet klopte aan zijn gedrag. Maar ik kon de vinger er niet goed opleggen. Op school ging alles goed met hem, dus daar wuifden ze mijn bezorgdheid weg. Maar thuis, bijvoorbeeld bij het spelen met vriendjes, zag ik dat er iets mis was.” Ook de omgeving van Brigitte reageerde op dezelfde manier als school. Dat maakte dat ze ging twijfelen.

De diagnose
Na een scheiding -een paar jaar later- verhuisde Brigitte naar Breda. Haar zoon was toen 7. Zijn vader woonde wat verder weg, wat maakte dat de zorg grotendeels op haar schouders kwam. De kinderarts van het Amphia Ziekenhuis dacht eigenlijk direct aan niet-aangeboren hersenletsel. In het revalidatiecentrum werd de diagnose bevestigd. “Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek. Tot zijn vierde jaar was hij een heel gemakkelijk jongetje, maar door de hersenvliesontsteking had hij een beschadiging en een trauma opgelopen.” Vanaf toen kwam er begeleiding aan huis.

Zoektocht
“Ik had inmiddels al grotendeels zelf uitgevonden hoe ik mijn zoon het beste kon begeleiden. Mijn aanpak werd bevestigd door deze hulp, maar ze gaven ook aan dat het een extreme situatie was.” Uiteindelijk bleek het niet meer mogelijk om haar kind thuis te laten wonen. Toen hij 13 jaar was, werd de zoon van Brigitte uit huis geplaatst. “We zijn echt door een hel gegaan. Mijn zoon vertrouwde me voor de volle 100% en hij heeft het me gigantisch kwalijk genomen. Maar het kon niet anders.”

Overschat
De zoon van Brigitte was jong en intelligent, wat maakte dat er nergens echt een fijne plek voor hem was. Het is altijd een hele zoektocht geweest om de juiste hulp en begeleiding te vinden. “Als moeder heb ik me echt ontzettend alleen gevoeld. Het is jouw kind en niemand kan je op zo’n moment echt helpen. Pas sinds een half jaar durf ik hardop te zeggen dat het beter gaat.” Niet-aangeboren hersenletsel is vaak niet zichtbaar. Dat maakt het lastig. Voor het kind zelf, omdat het wordt overschat in wat hij kan, maar ook voor de mantelzorgers, omdat zij niet erkend en daardoor gesteund worden door de omgeving.

Meer informatie over NAH

Terug naar verhalenoverzicht
Vind je deze informatie nuttig?
  • Ja
  • Nee
Bedankt voor uw feedback
Disclaimer Privacystatement Cookies Sitemap